تبلیغات
علوم گیاهی - مروری تاریخی بر رویدادهای مهم از منظر تغییرات اقلیمی

مروری تاریخی بر رویدادهای مهم از منظر تغییرات اقلیمی

چهارشنبه 3 خرداد 1391 04:20 ب.ظ

نویسنده : عسکر اله قلی

دریاچه خشک‌شده در چین

غلظت گازهای گلخانه‌ای سریع‌تر از سال‌های گذشته رو به افزایش است و نگرانی از آثار سوء زیست‌محیطی آن بیشتر می‌شود.

۱۷۱۲

تامس نیوکامن (T. Newcomen)، ابزارفروش انگلیسی، نخستین موتور بخار با کاربرد گسترده را اختراع و به این ترتیب راه را برای انقلاب صنعتی و استفاده از زغال در مقیاس صنعتی هموار کرد.

۱۸۰۰

جمعیت جهان به یک میلیارد نفر رسید.

۱۸۲۴

فیزیک‌دان فرانسوی، ژوزف فوریه (J. Fourier)، "اثر گلخانه‌ای" طبیعی زمین را برای نخستین بار توصیف کرد. او می‌نویسد: "دمای [زمین] ممکن است با مداخله جو افزایش یابد، زیرا حرارت به شکل نور با مقاومت کمتری هنگام نفوذ در هوا روبه‌رو می‌شود، تا در بازگشت به هوا در حالتی که به حرارت غیرتابشی تبدیل شده است."

۱۸۶۱

فیزیک‌دان ایرلندی، جان تیندال (J. Tyndall)، نشان داد که بخار آب و بعضی گازهای دیگر موجب اثر گلخانه‌ای می‌شوند. او به این نتیجه رسید که "این بخار آبدار پوششی است که برای حیات نباتی انگلستان از لباس برای انسان ضروری‌تر است." بیش از یک قرن بعد، یک پژوهشگاه اقلیم‌شناسی بزرگ در انگلستان به افتخار او مرکز تیندال نامیده شد.

۱۸۸۶

کارل بنز (K. Benz) از موتورواگن رونمایی کرد که اغلب به عنوان نخستین اتومبیل واقعی جهان به شمار می‌آید.

۱۸۹۶ شیمی‌دان سوئدی، سوانت آرنیوس (S. Arrhenius)، به این نتیجه رسید که سوزاندن زغال در عصر صنعتی اثر گلخانه‌ای طبیعی را تشدید خواهد کرد. به عقیده او، این پدیده می‌توانست به نفع نسل‌های آینده باشد. نتایج او در مورد میزان احتمالی این "اثر گلخانه‌ای انسان‌ساخت" - چند درجه سانتیگراد به ازای دو برابر شدن میزان CO۲ - تفاوت چندانی با مدل‌های اقلیمی امروزی ندارد.

۱۹۰۰

یک سوئدی دیگر به نام نات آنگستروم (K. Angstrom)، کشف کرد که CO۲ حتی در غلظت‌های اندکی که در جو یافته می‌شود، مقادیر قابل‌توجهی از طیف فروسرخ را جذب می‌کند. اگرچه آنگستروم به اهمیت مسئله پی نبرد، اما او نشان داد که مقادیر ناچیز گاز می‌تواند گرمایش گلخانه‌ای ایجاد کند.

۱۹۲۷

میزان انتشار کربن ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی و صنعت به یک میلیارد تن در سال رسید.

۱۹۳۰

جمعیت جهان به دو میلیارد نفر رسید.

۱۹۳۸

یک مهندس انگلیسی به نام گای کالندر (G. Callendar) با استفاده از سوابق ۱۴۷ ایستگاه هواشناسی در سرتاسر جهان نشان داد که دما در طول قرن گذشته افزایش یافته است. علاوه بر این، نشان داد که غلظت CO۲ نیز در طول این مدت افزایش یافته و از این رو، آن را علت گرمایش دانست. عموم هواشناسان "اثر کالندر" را نپذیرفتند.

۱۹۵۵

پژوهشگر آمریکایی، گیلبرت پلاس (G. Plass)، با استفاده از نسل جدیدی از ابزارها نظیر کامپیوترهای اولیه، جذب فروسرخ گازهای مختلف را با دقت تحلیل کرد. او به این نتیجه رسید که دو برابر شدن غلظت CO۲ دما را ۳ تا ۴ درجه سانتیگراد افزایش خواهد داد.

۱۹۵۷

اقیانوس‌نگار آمریکایی، راجر ریول (R. Revelle) و شیمی‌دان آمریکایی، هانس سوئز (H. Suess)، نشان دادند که برخلاف تصور بسیار از دانشمندان، آب دریا تمام CO۲ اضافی که وارد جو می‌شود را جذب نمی‌کند. ریول می‌نویسد "اکنون انسان مشغول انجام یک آزمایش زمین‌فیزیکی در مقیاس بزرگ است..."

۱۹۵۸

چارلز دیوید کیلینگ (C. D. Keeling) معروف به دیو (Dave) با استفاده از ابزاری که خودش ساخته بود، اندازه‌گیری منظم CO۲ اتمسفری را در مونالوآی هاوایی و در قطب جنوب آغاز کرد. این پروژه که اکنون نیز ادامه دارد، ظرف چهار سال نخستین مدرک تردیدناپذیر در مورد افزایش غلظت CO۲ را فراهم کرد.

۱۹۶۰

جمعیت جهان به سه میلیارد نفر رسید.

۱۹۶۵

هیأتی از مشاوران رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا هشدار دادند که اثر گلخانه‌ای موجب "نگرانی جدی" است.

۱۹۷۲

نخستین همایش محیط زیست سازمان ملل متحد در استکهلم سوئد برگزار شد. مهم‌ترین مباحثی که در دستور کار این همایش قرار گرفتند، آلودگی شیمیایی، آزمایش هسته‌ای و شکار نهنگ بودند و نام چندانی از تغییرات اقلیمی به میان نیامد. برنامه محیط زیست سازمان ملل (UNEP) در نتیجه این همایش تشکیل شد.

۱۹۷۵

جمعیت جهان به چهار میلیارد نفر رسید.

۱۹۷۵

دانشمند آمریکایی، والاس بروکر (W. Broecker)، با استفاده از اصطلاح "گرمایش جهانی" در عنوان یک مقاله علمی، آن را سر زبان‌ها انداخت.

۱۹۸۷

جمعیت جهان به پنج میلیارد نفر رسید.

۱۹۸۷

در مورد پروتکل مونترال، توافق و بر اساس آن، در استفاده از مواد شیمیایی آسیب‌رسان به لایه ازن محدودیت‌هایی ایجاد شد. اگرچه امضاکنندگان این پرتکل به تغییرات اقلیمی نمی‌اندیشیدند، تاثیر آن بر انتشار گازهای گلخانه‌ای به مراتب از پروتکل کیوتو بیشتر بود.

۱۹۸۸

هیأت میان‌دولتی تغییرات اقلیمی (IPCC) تشکیل شد تا شواهد موجود درباره تغییرات اقلیمی را بررسی و ارزیابی کند.

۱۹۸۹

مارگارت تاچر (M. Thatcher)، نخست‌وزیر وقت انگستان که استاد دانشگاه با مدرک شیمی بود، در یک سخنرانی به سازمان ملل هشدار دارد که "ما اکنون شاهد ورود مقادیر عظیم دی‌اکسیدکربن به اتمسفر زمین هستیم ... که تغییر ناشی از آن در آینده ممکن است بنیادی‌تر و فراگیرتر از هر چیزی باشد که تاکنون تجربه کرده‌ایم." او خواستار پیمانی جهانی درباره تغییرات اقلیمی شد.

۱۹۸۹

میزان انتشار کربن ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی و صنعت به شش میلیارد تن در سال رسید.

۱۹۹۰

نخستین گزارش ارزیابی هیأت میان‌دولتی تغییرات اقلیمی منتشر شد. در این گزارش، نتیجه‌گیری شد که در قرن گذشته، دمای جهان بین سه دهم تا شش دهم درجه سانتیگراد افزایش یافته، انتشار گازهای ناشی از فعالیت‌های انسان، به میزان گازهای گلخانه‌های طبیعی موجود در اتمسفر اضافه می‌کند و انتظار می‌رود که این افزایش موجب گرمایش شود.

۱۹۹۲

در همایش روز زمین که در ریودوژانیروی برزیل برگزار شد، دولت‌های جهان بر سر پیمان چارچوب متحد درباره تغییرات اقلیمی به توافق رسیدند. مهم‌ترین هدف این پیمان، تثبیت غلظت گازهای گلخانه‌ای جو در سطحی بود که مانع اختلال انسان‌زاد خطرناک در نظام اقلیمی شود. کشورهای توسعه‌یافته موافقت کردند که میزان انتشارشان را به سطح آن در سال ۱۹۹۰ بازگردانند.

۱۹۹۵

دومین گزارش ارزیابی IPCC به این نتیجه رسید که شواهد در مجموع نشان از "تاثیر قابل تشخیص انسان" بر اقلیم زمین دارند. این گزارش، نخستین حکم قطعی به شمار می‌آید که تصریح می‌کند انسان مسئول تغییر اقلیم است.

۱۹۹۷

در مورد پروتکل کیوتو توافق حاصل شد. کشورهای توسعه‌یافته متعهد شدند که تا دوره ۲۰۰۸-۲۰۱۲ میزان انتشار خود را به طور متوسط ۵ درصد کاهش دهند. این در حالی بود که هر کشور هدف‌گذاری‌های متفاوتی داشت. مجلس سنای ایالات متحده بی‌درنگ اعلام کرد که این پیمان را امضا نخواهد کرد.

۱۹۹۸

ال‌نینوی قوی و گرمایش جهانی دست به دست هم دادند تا گرم‌ترین سال زمین را از هنگام ثبت دما رقم بزنند. متوسط دمای جهان به پنجاه و دو صدم درجه سانتیگراد بالاتر از میانگین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۰ رسید که معمولاً برای مقایسه به کار می‌رود.

۱۹۹۸

نمودار جنجالی "چوب هاکی" منتشر شد که نشان می‌دهد افزایش دمای کنونی در نیمکره شمالی، در مقایسه با هزار سال گذشته غیرعادی است. این اثر بعداً به موضوع دو پرونده تحقیق به درخواست کنگره ایالات متحده آمریکا تبدیل شد.

۱۹۹۹

جمعیت جهان به شش میلیارد نفر رسید.

۲۰۰۱

جورج دبلیو بوش رئیس جمهور وقت ایالات متحده، کشورش را از پیمان کیوتو خارج کرد.

۲۰۰۱

سومین گزارش ارزیابی IPCC "شواهد جدید و محکم‌تری" یافت که نشان می‌دهند انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط انسان، علت اصلی گرمایشی است که در نیمه دوم قرن بیستم دیده شده است.

۲۰۰۵

پروتکل کیوتو به قانون بین‌المللی کشورهایی تبدیل شد که هنوز عضو آن هستند.

۲۰۰۵

تونی بلر، نخست‌وزیر وقت انگلستان، مسئله تغییرات اقلیمی را به عنوان یکی از اولویت‌هایش در زمان تصدی ریاست گروه G۸ و ریاست دوره‌ای اتحادیه اروپا برگزید.

۲۰۰۶

گزارش استرن (Stern Review) به این نتیجه رسید که تغییرات اقلیمی چنانچه فکری به حالش نشود، می‌تواند تا ۲۰ درصد به تولید ناخالص داخلی (GDP) جهان آسیب بزند و این در حالی است که کنترل آن تنها حدود یک درصد از تولید ناخالص داخلی جهان هزینه دارد.

۲۰۰۶

میزان انتشار کربن ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی و صنعت، به هشت میلیارد تن در سال رسید.

۲۰۰۷

در گزارش ارزیابی چهارم IPCC نتیجه‌گیری شد بیش از ۹۰ درصد احتمال دارد که انتشار گازهای گلخانه‌ای در نتیجه فعالیت‌های انسان مسئول تغییرات اقلیمی کنونی باشد.

۲۰۰۷

IPCC و ال گور (A. Gore)، معاون رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، "به خاطر تلاش‌هایشان برای گردآوری و انتشار دانش مربوط به تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسان و همچنین به خاطر بنیانگذاری اقدام‌های لازم برای مقابله با این تغییرات"، مشترکاً برنده جایزه صلح نوبل شدند.

۲۰۰۷

در مذاکرات سازمان ملل متحد در بالی اندونزی، دولت‌ها با "نقشه راه دو ساله بالی" موافقت کردند که هدف از آن، تنظیم و چکش‌کاری یک پیمان جهانی جدید تا پایان سال ۲۰۰۹ بود.

۲۰۰۸

نیم قرن پس از آغاز مشاهدات در مونالوآ، پروژه کیلینگ نشان داد که غلظت CO۲ از ۳۱۵ بخش در میلیون (ppm) در سال ۱۹۵۸، به ۳۸۰ بخش در میلیون در سال ۲۰۰۸ رسیده است.

۲۰۰۸

باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده، دو ماه پیش از سر کار آمدن متعهد شد که با بقیه کشورهای جهان درباره تغییرات اقلیمی با شدت تمام وارد مذاکره شود.

۲۰۰۹

چین جای آمریکا را به عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده گازهای گلخانه‌ای در جهان گرفت، هرچند به نسبت جمعیت و به لحاظ سرانه، ایالات متحده همچنان با فاصله از کشورهای دیگر پیش است.

۲۰۰۹

هکرهای کامپیوتری بخش بزرگی از ایمیل‌های یک سرور در واحد پژوهش‌های اقلیمی دانشگاه ایست آنجلیا را دانلود کرده و قسمتی از آن را در اینترنت منتشر کردند که به رسوایی "اقلیم‌گیت" انجامید.

۲۰۰۹

نمایندگان ۱۹۲ کشور جهان با امید بسیار برای دستیابی به یک توافق جهانی جدید، در اجلاس اقلیمی سازمان ملل در کپنهاگ دانمارک گرد هم آمدند. اما تنها با یک اعلامیه سیاسی بحث‌انگیز به نام "موافقت کپنهاگ" آنجا را ترک کردند.

۲۰۱۰

کشورهای توسعه‌یافته مشارکت در یک برنامه ۳ ساله و ۳۰ میلیارد دلاری را برای "سرمایه‌گذاری ضربتی" به منظور کمک به سبز کردن اقتصادشان و تعدیل پیامدهای تغییر اقلیم آغاز کردند.

۲۰۱۰

مجموعه‌ای از مقالات، درباره اقلیم‌گیت و IPCC خواستار شفافیت بیشتر شدند اما دانشمندان را از تخلف تبرئه کردند.

۲۰۱۰

اجلاس اقلیمی سازمان ملل در مکزیک، با وجود نگرانی‌های بسیار، با شکست مطلق روبه‌رو نشد و سرانجام، در مورد تعدادی از مسائل توافق حاصل شد.

۲۰۱۱

یک تحلیل جدید از سوابق دمای زمین توسط دانشمندانی که نگران پیامدهای "اقلیم‌گیت" بودند، ثابت کرد که سطح خشکی سیاره زمین در طول قرن گذشته واقعاً گرم‌تر شده است.

۲۰۱۱

جمعیت جهان به هفت میلیارد نفر رسید.

۲۰۱۱

داده‌ها نشان می‌دهند که غلظت گازهای گلخانه‌ای سریع‌تر از سال‌های گذشته رو به افزایش است.




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -